X
تبلیغات
رایتل

یک نویس

دیوژن در جستجوی صداقت - کشف دروغ ممکن است ؟

تابلوی دیوژن، نقاشی از جان ویلیام واترهاوس

تابلوی دیوژن، نقاشی از جان ویلیام واترهاوس


این واقعیت که ما می‌توانیم حقیقت را بگوییم و یا به جای آن چیزی از خودمان بسازیم، چیزی است که مردم را در طول تاریخ به خود مجذوب کرده است.

در اینجا دیوژن را با چراغش می‌بینیم. آیا کسی می‌داند که به دنبال چه می‌گردد؟ به دنبال یک انسان صادق! او بدون اینکه حتی یک نفر در یونان پیدا کند مُرد! 

مولوی هم در بیت مشهور خویش وصف حال او را کرده‌است :

(منظور از شیخ در بیت زیر دیوژن است) :


دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر               کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست


ادامه مطلب

یکی از کارهایی که می‌توانیم انجام دهیم این است که به تحقیقاتی که روی «کشف دروغ» انجام شده مراجعه کنیم. این شاخه تحقیقات سن زیادی، تقریبا نزدیک به ۵۰ سال دارد و بارها و بارها بازنگری شده است. هزاران دادگاه و صدها تحقیق در موردش انجام شده و یافته‌های خیلی ارزشمند و جالبی در موردش به دست آمده‌اند.


واقعیت اول:  ما خیلی در کشف دروغ ضعیف هستیم، خیلی ضعیف! ما فقط ۵۴ درصد در تشخیص دروغ دقت داریم. وقتی که به کسی نگاه می‌کنید و می‌خواهید که متوجه شوید که آیا دروغ می‌گوید یا نه، به چه چیزی اتکا می‌کنید؟ به چه علائمی توجه می‌کنید؟


اکثر شما خواهید گفت که یکی از علائمی که به آن نگاه می‌کنید چشمان افراد است. چشم پنجره‌ای به درون افراد است. و شما تنها نیستید. دور دنیا، در تقریبا همه فرهنگ‌ها، یکی از علائم اصلیة چشمان است.


ولی تحقیقات ۵۰ سال گذشته می‌گویند که هیچ علامت منفرد قابل اطمینانی برای دروغ وجود ندارد. البته در بعضی مواقع، اگر میزان خطر بالا باشد، شاید مردمک‌ها بزرگ‌تر شود، تن صدا بالا برود (صدا زیر بشود) و حرکات بدنی تا حدی تغییر کند، ولی این امر همیشه و در مورد همه افراد رخ نمی‌دهد و قابل اتکا نیست.


مورد دیگر این است که چهره به چهره نبودن دو فرد، دلیلی برای افزایش دروغ‌گویی آنها به هم نیست. در حقیقت ما باید روزی انگیزه و هدفی که ما را تشویق به دروغ‌گویی می‌کند، تمرکز کنیم.دروغ‌گویی‌ها معمولا به خاطر حفاظت از خودمان صورت می‌گیرند یا برای به دست آوردن سودی شخصی یا گروهی.


با اینکه افرادی هم در جامعه پیدا می‌شوند که از نظر روانی مشکل دارند و به صورت بیمارگونه دروغ می‌گویند، آنها فقط بخش بسیار ناچیزی از جامعه را تشکیل میدهند. در بقیه موارد، ما برای دروغ گفتن نیاز به دلیل و هدفی داریم. بنابراین فقط به صرف اینکه مردم ما را نمیبینند، به این معنی نیست که ما الزاما به آنها دروغ می‌گوییم.


سخن آخر


دیوژن نسبت به ما نگرانی کمتری در مورد دروغ‌گویی داشت، او بیشتر نگران این بود که با خودش صادق باشند، ولی در شرایط حاضر، و در عصر شبکه که همه چیز ثبت و ضبط می‌شود، کلام و نظر ما دیگر مثل گذشته، ناپدید و محو نمی‌شود. 

بنابراین دروغ گفتن می‌تواند خطرناک باشد پس وقتی ما می‌خواهیم چیزی بگوییم و کاری انجام بدهیم باید به این فکر کنیم که «آیا می‌خواهم این بخشی از میراث من بشود؟ بخشی از سوابق شخصی من باشد؟»